عنصر 1: H (هیدروژن)
H عناصر مضر فولاد کلی است، فولاد حل شده در هیدروژن سبب ایجاد ضعف هیدروژنه، نقص سفید و دیگر می شود. هیدروژن، مانند اکسیژن و نیتروژن، دارای حلالیت بسیار کم در فولاد جامد است و در دمای بالا به فولاد مذاب تبدیل می شود. دشوار است فرار و تجمع در سازمان برای ایجاد منافذ خوب با فشار بالا، که باعث کاهش پلاستیکی، سختی و مقاومت خستگی فولاد می شود. ، جدی باعث ایجاد ترک، شکننده شکسته خواهد شد. "هیدروژن ترد" به طور عمده در فولاد مارنزیتی، در فولاد فریتت بسیار برجسته نیست، به طور کلی با سختی و محتوای کربن با هم افزایش یافته است. از سوی دیگر، H می تواند نفوذپذیری فولاد را بهبود بخشد، بلکه باعث کاهش سستی و کاهش آهن می شود (پس از اضافه کردن 0.5 تا 2 برابر افزایش سیریسیتی).
عنصر 2: C (کربن)
C عنصر اصلی پس از آهن است، به طور مستقیم بر قدرت فولاد، پلاستیک، سختی و عملکرد جوشکاری تاثیر می گذارد. هنگامی که محتوای کربن در فولاد زیر 0.8٪، با افزایش مقدار کربن، مقاومت فولاد و سختی افزایش یافته است، در حالی که پلاستیک و سختی کاهش می یابد؛ اما هنگامی که محتوای کربن 1.0٪ یا بیشتر، با افزایش میزان کربن، مقاومت فولاد، اما کاهش می یابد. با افزایش میزان کربن، عملکرد جوشکاری فولاد بدتر می شود (محتوای کربن بیش از 0.3٪، قابلیت جوش پذیری قابل توجهی کاهش می یابد)، حساسیت شکننده سرد و حساسیت پیری افزایش می یابد و مقاومت در برابر خوردگی جو کاهش می یابد.
عنصر 3: O (O)
O یک عنصر مضر در فولاد است. طبیعی است که در فرآیند تولید فولاد به فولاد تبدیل شود، اگر چه در پایان فولاد برای افزودن منگنز، سیلیکون، آهن و آلومینیوم به دی اکسید شدن، اما نمی تواند برداشته شود. در طی قلیایی شدن فولاد مذاب، اکسیژن و کربن در محلول واکنش نشان می دهند تا تولید منوکسید کربن، که باعث ایجاد حباب می شود. اکسیژن در فولاد به طور عمده FeO، MnO، SiO2، Al2O3 و دیگر اشکال وارد کردن، به طوری که مقاومت فولاد، پلاستیک کاهش می یابد. به خصوص برای قدرت خستگی، ضربه زبری و به همین ترتیب اثر جدی است. اکسیژن از دست دادن آهن در فولاد سیلیکون، نفوذپذیری و قدرت میدان مغناطیسی تضعیف شده، اثر پیری مغناطیسی تشدید می شود.
